Geweigerd worden omdat je een hulphond of blindengeleidehond bij je hebt, voelt als een dubbele straf. Peter Elshout neemt ons mee.


Op zijn dertigste liep Peter Elshout (68) uit Echt door een auto-ongeluk een hersenbeschadiging op. “Vóór het ongeluk werkte ik als bouwkundige. Dat werk kon ik niet voortzetten. Prikkels kwamen bij mij wel tien keer zo hard binnen. Van alles kreeg ik hoofdpijn, zelfs van tv kijken. Op een dag kreeg ik van de buurvrouw een bijenzwerm. Het werd mijn nieuwe passie. Ik ben altijd iemand geweest die er honderd procent voor gaat, bij alles wat ik doe. Ik volgde een opleiding tot imker, ging voor een vakblad schrijven en lesgeven. Dat heb ik 25 jaar met veel plezier gedaan. Totdat ik plotseling heel ziek werd. Ik lag zes weken in het ziekenhuis en mijn ogen gingen snel achteruit. Dokters wisten niet wat er aan de hand was. Na veel onderzoeken bleek ik een auto-immuunaandoening te hebben.” Sindsdien ziet Peter nog maar een smal streepje met beide ogen, is hij gehoorgestoord en heeft hij evenwichtsproblemen.

‘Jaren heeft Presto
me begeleid.’

“Ik haalde mijn eerste hond Presto bij het asiel. Omdat ik nog restvisie had, kreeg ik geen vergoeding van de zorgverzekeraar. Samen met een trainster leidde ik haar op tot geleidehond. Jaren heeft Presto me begeleid, totdat we samen in een verkeersongeluk terecht kwamen. Ze is hierdoor getraumatiseerd en inmiddels dient Pluto als mijn geleidehond.” Met een blindengeleidehond kan Peter ondanks zijn visuele beperking zelfstandig de dagelijkse dingen doen, zoals reizen met de trein en boodschappen doen. Maar hij kwam er al snel achter dat hij niet overal welkom was.

‘Als het je de eerste keer
gebeurt, ben je totaal van slag.’

“Als het je de eerste keer gebeurt, ben je totaal van slag en weet je niet wat je moet doen. Maar toen ik ook bij de groenteboer werd geweigerd, was ik vastberaden er werk van te maken. De groenteboer wilde mij niet binnenlaten met Presto omdat dat het volgens hem niet zou mogen van de Voedsel- en Warenautoriteit. ’Eruit!’, schreeuwde hij toen ik de drempel over stapte. Thuis stuurde ik meteen een e-mail naar de Voedsel- en Warenautoriteit waarin ik het voorval uitlegde. Die verwees me door naar Antidiscriminatievoorziening Limburg. Eerst hadden we contact per e-mail en daarna ging de consulent met me mee naar de winkel. Ik legde de groenteboer uit dat mijn hond uitstekend getraind is. ‘Nou, laat dan maar eens zien’, zei hij. Ik liep een rondje door de zaak en demonstreerde hoe een geleidehond zich gedraagt als hij aan het werk is voor zijn zeer slechtziende baasje. De groenteboer kreeg tranen in zijn ogen. Hij bood zijn excuses aan en gaf me een grote fruitmand mee. En hij heeft daarna zelfs een bordje van de KNGF met de tekst ‘Geleidehonden toegestaan’ opgehangen.”

Niet altijd hebben Peters inspanningen effect. Zoals bij het zwembad in de buurt. “Vroeger was ik aanvoerder van het waterpoloteam. Ik was kind aan huis bij het zwembad in Echt. Zodra ik kon heb ik het zwemmen weer opgepakt. Presto leidde me naar het zwembad en wachtte netjes in het kantoortje terwijl ik mijn baantjes zwom. Tot het zwembad een nieuw bestuur kreeg en ik van de ene op de andere dag niet meer welkom was. Antidiscriminatievoorziening Limburg heeft meerdere malen geprobeerd te bemiddelen, maar zonder resultaat.” Peter kan nog een hoop situaties noemen waarbij het geweigerd werd. Hij wordt emotioneel als hij erover praat. “Deze gebeurtenissen leveren enorm veel stress op. Het vreet aan me en maakt me kwaad. Ik heb mijn leven lang gezond geleefd. Ik drink nooit alcohol, rook niet. Ik heb altijd hard gewerkt en nooit een vlieg kwaad gedaan. Ik heb hier toch niet om gevraagd? Gediscrimineerd worden voelt als een dubbele straf. Je voelt je afgewezen, een eenling in de massa.”

Gelukkig zijn er ook positieve verhalen. “Onwetendheid is vaak de oorzaak van discriminatie. Daarom probeer ik altijd het gesprek aan te gaan. Bij Bakker Bart werd ik verzocht de winkel te verlaten. Ik legde uit dat Pluto een blindengeleidehond was en waarom ik hem nodig heb. Nu krijg ik een vriendelijk welkom en kop koffie en mijn trouwe viervoeter een bak water en een korstje brood. Ook in het ziekenhuis in Sittard is mijn hond van harte welkom. Hij ligt rustig onder de behandeltafel te wachten totdat ik klaar ben. Dan voel ik me trots met zo’n geweldige vriend om zelfstandig op de plaats van mijn bestemming te kunnen komen.”

“Nederland denkt voorop te lopen als het gaat om tolerantie. Maar we hebben nog een lange weg te gaan. Het probleem is veel groter dan mensen beseffen. Ze zeggen zo makkelijk: kan je vrouw dan niet met je meegaan? Nee, want ik wil niet van haar afhankelijk zijn. Door de hond kan ik zelfstandig leven en heb ik vrijheid. Ik denk vaak: verplaats je eens in een ander. Het kan ook jou overkomen dat je ziek wordt of een ongeluk krijgt. Hoe zou jij het vinden om dan geweigerd te worden op plekken waar je altijd kwam?”

Lees meer ervaringen